متاسفانه چنین درد کشنده ای در پیکره آموزش حقوق در ایران وجود دارد.

به عنوان دانشجوی حقوق که دو سیستم آموزشی ایران و فرانسه را تجربه کرده ام، می توانم اشاره کنم به درد شیوه آموزش در سیستم ایرانی، شیوه ای که در آن، استاد مطالبی را درس می دهد و از دانشجو انتظار دارد آن مطالب را متوجه شود و از بر کند! به تعبیری دیگر، یعنی دانشجوی مقلد به جای دانشجوی محقق بارآوردن.

در این سیستم متاسفانه به پرسشگری و تحقیق بهائی داده نمیشود. حال آنکه در نظام آموزشی فرانسه، استاد شخصی است که رئوس مطالب را توضیح می دهد، منابع را معرفی می کند و دانشجو را به شنا کردن در دریای علم برای یافتن صدف های گهردار دعوت می کند. دانشجو سوال گر است و به پژوهش می پردازد، او هرگز یک مقلد نیست که همانند یک ضبط صوت، گفته ها یا جزوه های درسی را حفظ کند و امتحان پس دهد.

به راستی چه باید کرد تا سیستم ما از این رکود درآید؟ به گمان من راه حل واحدی برای این مساله وجود ندارد. اصلاحات وسیع و عمیقی لازم است. هم در سطح برنامه ریزی کلان آموزشی، هم در سطح اساتید برای تغییر شیوه نگرش، هم در سطح دانشجویان برای تغییر دید نسبت به چیستی و چرائی دانشجوئی.